تبلیغات
 اُنس - نحوه نماز خواندن امام حسین و پاسخ به چند سوال
پیامبر (ص) : الصلاة انس فی قبره ...
طبقه بندی: نماز در سیره ی امامان و شهدا، | نظرات : نظر
برچسب ها: نحوه نماز خواندن ائمه، پاسخ به چند سوال در مورد نماز خواندن در عاشورا،


سوال:

- چرا امام حسین با آن که می توانست نمازش را در خیمه بجا بیاورد در باران تیر آن را اداکرد؟ آیا این مسئله به قدری مهم است که برای آن باید عده ای شهید شوند؟


- به راستی این نماز چیست که در عصر تاسوعا هنگامی که به سید الشهدا (ع) پیشنهاد حمله می‌شود ، آن حضرت پس از چند نوبت گفت‌وگو ، جنگ را یک روز به تأخیر می‌اندازند و می‌فرمایند : إِنّی أَحِبُّ الصَّلاةَ ؛ و نفرمود: می‌خواهم نماز بخوانم؛ بلکه فرمود: « من نماز را دوست دارم»؟

برای دیدن پاسخ به ادامه مطلب بروید
با توجه به این نكته كه ائمه (علیهم السلام) الگوهاى پایدار و مبین عبادت مى باشند، توصیه هاى آنان در همیشه تاریخ اسلام چراغى فرا راه مسلمین خواهد بود تا در تمامی لحظات زندگی هماره خداوند را به یاد داشته و ختم تمامى امور را منوط به رأى و مصلحت پروردگار ببینند و خداى متعال را حاضر و ناظر بر كلیه اعمال بدانند. با عنایت به این مسأله درمى یابیم كه چگونه است كه عابدترین عابدان عصر سلطه اموى، حضرت امام حسین (ع) وقتى نماز مى خواند با آن همه مقامات معنوى چنان در پیشگاه ذات اقدس الهى حاضر مى گردد كه گویى این آخرین نماز اوست .
درباره عبادت امام حسین (ع) مورخان و دانشمندان ، مخصوصاً از گروه اهل سنت، سخنها گفته اند و حتى آنها كه دشمن اهل بیت (علیهم السلام) بودند در امر عبادت او رأى و نظرى شگفت انگیز اعلام كردند.
ابن اثیر مى نویسد:
حسین (ع) كه خداى او از او راضى باد فردى فاضل، متدین و زیاد اهل روزه و نماز و حج و صدقه بود و همه كارهاى خوب از او سر مى زد.
"عبدالله بن زبیر" كه در واقع ، رقیب امام حسین (ع) ، فردى منافق ، مدعى خلافت رسول الله ، و دلش لبریز از كینه اهل بیت (علیهم السلام) بود درباره عبادت "حسین (ع) " مى گفت : او فردى بسیار شب خیز براى عبادت و بسیار روزه دار در روزها بود و او كه خبر شهادت او را شنید، شاید از یك نظر خوشحال شد كه رقیبى از سر راه او برداشته شد، ولى از طرف دیگر گفت :
به خدا قسم او را كشتند، در حالى كه او را شبها براى عبادت قیامى بس ‍ طولانى بود و بسیارى از روزها روزه مى داشت .
"عقاد"، دانشمند و نویسنده متأخر هم در كتاب خود به نام ابو الشهداء (پدر یا سالار شهیدان ) مى نویسد: او اهل نماز بود. علاوه بر نمازهاى واجب نمازهاى مستحبى بسیار مى گزارد، زیاد روزه مستحبى مى گرفت ، همه ساله به حج خانه خدا مى رفت مگر كه به ناچار از او ترك مى شد. و نمونه این سخنان در تاریخ زندگى او زیاد نوشته شده است .
عبادت حسین (ع)، لحظه اى و بر حسب موقعیت نبود. بلكه تمام لحظات و دم زدن هاى او عبادت به حساب مى آمد، جهاد او عبادت بود، قیام او عبادت بود، خطبه و سخنرانى او عبادت بود، شمشیر زدن او، نصیحت او به دوست و دشمن ، صبر او، و تحمل او عبادت بود. آن ساعتى كه با خصم مى جنگید عبادت مى كرد، آن لحظه به خاك افتادن او عبادت بود، و آن جان دادن او در عین صبر و تحمل عبادت بود.
اما در عین افتادگى و بى رمقى در قتلگاه و لبانش در عین خشكى و تشنگى به ذكر خدا مترنم بود:
خدایا! به حكم تو راضیم . بر بلاى تو صابرم . و من تو را تصدیق دارم . جز تو معبودى نیست .

نماز باید در جامعه ، علنی اقامه شود، بدین جهت امام حسین (ع) با آن که می‌توانست در خیمه نماز بخواند و با این که نمازش شکسته بود، در مقابل جمعیت نماز را به پاداشت . هنگام اقامه نماز در ظهر عاشورا 30 تیر به سوی حضرت رها شد؛ یعنی تقریباً در برابر هر کلمه از حمد و رکوع و سجده ، یک تیر به سوی امام پرتاب شد . به راستی نماز چیست که در عصر تاسوعا هنگامی که به سید الشهدا (ع) پیشنهاد حمله می‌شود ، آن حضرت پس از چند نوبت گفت‌وگو ، جنگ را یک روز به تأخیر می‌اندازند و می‌فرمایند : إِنّی أَحِبُّ الصَّلاةَ ؛ و نفرمود: می‌خواهم نماز بخوانم؛ بلکه فرمود: « من نماز را دوست دارم». بسیاری از ما نماز می‌خوانیم، ولی چقدر آن را دوست داریم ؟
امام حسین (ع) راضی می‌شود تا بدن مبارکش، شرحه شرحه شود، ولی از نماز هیچ چیز فروگذار نشود. سر مقدس آن شهید دوران ساز، بر سر نیزه قرآن می‌‌خواند؛ یعنی سر از بدن جدا می‌شود ، ولی دل از قرآن جدا نمی‌‌شود .
اگر قرآن در آغاز بزرگترین سوره خود آیه 3 سوره بقره می‌فرماید : پرهیزکاران کسانی هستند که به غیب ایمان می‌آورند و نماز به پا می‌‍‌دارند و همچنین در کوچکترین سوره خود (کوثر) از نماز، سخن به میان می‌آورد، امام حسین علیه السلام نیز آن را اقامه می‌کند؛ چنان که در زیارت عاشورا آمده است که شهادت می‌دهم که تو نماز را بر پا نمودی.
اگر قرآن در آیه 43 سوره بقره می‌‌‌فرماید: و همراه رکوع کنندگان رکوع کنید، سیدالشهداء امام حسین (ع) علیه السلام نماز را با جماعت، آن هم در برابر صفوف دشمن برگزار می‌کند .
اگر قرآن اقامه نماز در میدان جنگ را به پیامبر این گونه می‌آموزد و در آیه 102 سوره نساء می‌فرماید: و هنگامی که در میان آنها باشی و (در میدان جنگ) برای آنها نماز را بر پا کنی ، باید دسته‌ای از آنها با تو(به نماز) برخیزند و ... ، امام حسین علیه‌السلام در میدان جنگ نماز را اقامه می‌فرماید.
اگر قرآن نماز را به عنوان منبع انرژی زای غیبی معرفی و مؤمنان را امر به استعانت از آن می‌فرماید و در آیه 153 سوره بقره فرموده که از صبر (و استقامت ) و نماز کمک گیرید ، سالار آزاد مردان و شهیدان نیز در بحبوحه جنگ و مشکلات آن ، از نماز استعانت می‌جوید .
اگر قرآن اقامه نماز را در اول وقت سفارش می‌نماید و در آیه 78 سوره اسراء به این مسأله اشاره کرده، امام حسین (ع) نماز عاشورا را در اول وقت، اقامه فرمودند.
اگر حضرت عیسی مسیح (سلام الله علیه) تا زمانی که نفس دارند، مأمور به اقامه نماز شده‌اند که در آیه 31 سوره مریم به آن اشاره شده ، امام حسین (ع) نیز تا آخرین لحظه، همراه نماز است.
اگر قرآن از کسانی که تجارت، آنها را از نماز غافل نمی‌سازد، ستایش می‌کند: که در آیه 37 سوره نور آمده است ، از امام حسین (ع) چه باید گفت که حتی حفظ جان هم او را از نماز غافل نساخت .
شاید از شدت اهتمام آن امام به اقامه نماز در اوج کارزار بود که تربت پاکش ، سبب قبولی نماز دانسته شد و این اوج منزلت ایشان را گواه است .
امام حسین(ع) به عبادت بسیار علاقه مند بودند و وقتى وضو مى گرفتند، رنگش پریده و پاهایش ‍مى لرزید. روایت شده كه امام حسین (ع) هرگاه به نماز مى ایستاد رنگ از چهره اش مى پرید، از او سوال مى شد: این حالت چیست كه هنگام وضو در شما پیدا مى شود؟
مى فرمود: شما چه مى دانید كه در پیشگاه چه كسى مى خواهم بایستم ؟
همچنین در جایی دیگر می فرمایند: سزاوار است براى كسى كه در مقابل خداوند با جبروت ایستاده رنگش زرد شود و پاهایش بلرزد.

ادامه مطلب...
نویسنده : m.g
تاریخ : یکشنبه 13 آذر 1390
ساعت : 01:07 ق.ظ



مرجع دریافت ابزار و قالب وبلاگ
Design By : Ashoora.ir




پایگاه جامع عاشورا